San Diego en Portland

Van 1 tot 10 november zijn we in San Diego geweest voor een congres (Society for Neuroscience). Tussendoor zijn we ook nog twee dagen naar Portland geweest voor de bruiloft van Richard en zijn Amerikaanse vriendin Kelsey.

Nadat we hadden vastgesteld dat San Diego niet half door bosbranden in de as was gelegd, pakten we enthousiast zomerse shirtjes en zwemkleding in. Volgens het weerbericht zou het heerlijk warm weer worden met temperaturen tussen de 25 en 30 C! En aangezien we met Werner en Janet een huis aan het strand hadden gehuurd, konden we ons geluk dus niet op. Maar helaas pindakaas... hoewel het niet echt koud was, was het zeker niet warm: de thermometer kwam nooit boven de 20 C en iedere dag werden we begroet door dikke grijze wolken...

De reis naar SD duurde heeeeeeeeeeeeeeeel erg lang, mede omdat er geen directe vlucht is. Op Detroit moesten we overstappen. Tot onze verbazing zat er een heel lekker Mexicaans restaurant, waar de Margerita's in de aanbieding waren!

Op donderdagavond kwamen we aan in San Diego, en vrijdag zaten we om 9 uur 's ochtends alweer in het vliegtuig naar Portland. Gezellig! Toevallig kwamen we in Portland op het vliegveld Marius tegen, die ook net was geland. Dus samen naar het centrum en na het inchecken lekker geluncht.


Portland is een heel onamerikaanse stad; iedereen is heel hip en dun (niet per se op deze foto trouwens, ha ha), en het doet eerder Europees (Duits) aan. De bomen hadden prachtige rode bladeren.



Op vrijdagmiddag hebben we het centrum van de stad verkend en lekker geshopt. Op zaterdag een wandeling langs de rivier gemaakt en nog wat door de stad geslenterd totdat het tijd werd om ons klaar te maken voor de bruiloft.




Zaterdagmiddag was het grote moment voor Richard en Kelsey dan eindelijk aangebroken!

Dit hadden wij aan naar de bruiloft.

Onderbroekenlol ;)

Bruid en bruidegom genieten van een pianosonate.

Mr. and Mrs. Richard Piech.
Helemaal rechts op de foto (staand) zie je Marius, die bruidsjonker was.

Na een geslaagde trouwerij togen we zondagochtend in alle vroegte terug naar San Diego en het congres. Martijn en ik hadden allebei een posterpresentatie (die van mij was op die zondagochtend, wat echt heel fijn was). Het congres was ongelooflijk groot, 30.000 bezoekers. Het was ook heel hardcore neuroscience, veel dierenonderzoek en medicijnenstudies, dus voor mij persoonlijk niet het meest relevante congres, al waren er wel een aantal interessante postersessies over veroudering in fMRI. Bij een postersessie moet je je voorstellen dat er een aantal posters op stands opgehangen worden, en je bent met je poster bij een bepaald onderwerp ingedeeld. Zelf sta je meestal naast je poster en geeft uitleg aan geinteresseerden. Het is vrij interactief, en heel vermoeiend omdat je een paar uur achter elkaar staat te praten.

Tijdens het congres was het ook tijd voor een bijzondere dag, een dag waar mijn moeder al 1,5 jaar tegenop ziet: mijn dertigste verjaardag!! Gelukkig was er internet in het strandhuis en konden we skypen zodat we elkaar toch nog even konden zien.

Eerst even aan de telefoon want het skypen wilde aanvankelijk niet helemaal lukken...

Janet had bij de lokale supermarkt een taart gevonden met mijn naam erop!

Op mijn verjaardag zijn we 's ochtends naar het congres geweest, en 's middags met Werner winkelen in 'Fashion Valley', een complex net buiten het centrum met heel veel winkels. Daar kreeg ik van Martijn een hele mooie zilveren ring bestaande uit twee op elkaar passende delen, een met parelmoer en een met 'abolony' (groenig iets, komt uit schelp). Supermooi!!

Om het heugelijke feit van the big 3 0 te vieren gingen we 's avonds sushi eten met Werner (niet op foto), Alex, Neil, en Janet. Het was echt HEERLIJK eten, en dat voor een prijs waarvoor je in Amsterdam een klef broodje kaas kunt kopen.

Alle gerechtjes waren kleine kunstwerken.

Donderdag was het congres afgelopen en hadden wij nog twee dagen om San Diego te gaan verkennen. We zijn met Janet naar een groot park geweest waar ook allerlei musea waren, hebben daar nog een kunstmuseum bezocht, en toen weer terug naar de stad op jacht naar Garlic Fries. Met dit gerecht heeft Martijn me al 1,5 jaar lang gek lopen maken, en in NY was het ons niet gelukt om het te eten. Het is patat met knoflook erover heen. In San Diego werden we ook van het kastje naar de muur gestuurd, totdat iemand iets wist. Dit was wel 'een heel stuk lopen', waarschuwde iemand ons (10 minuten!). Maar ja, Amerikanen willen natuurlijk helemaal nooit lopen, en al helemaal geen 10 minuten. Uiteindelijk was het ons gelukt! (zowel het lopen als het vinden van de pub die de garlic fries serveerde).

Janet en ik zitten aan onze garlic fries met parmezaanse kaas erover, hmmmm!

Op de terugweg nog dit leuke avontuur: op de foto zie je rechts de bus waar wij in zaten, en links een brandweerauto bij wijze van ambulance. Wat was er gebeurd? De buschauffeur moest plotseling keihard remmen, waardoor de passagiers incl. wij een meter door de bus naar voren vlogen. Een vrouw, een dakloze, was hierdoor met haar lip op de stang van de stoel voor haar gekomen en had zich bezeerd, zei ze. Een buitenkansje natuurlijk, want in Amerika kan je alles en iedereen voor elke scheet 'sue-en'. Op z'n Amerikaans moest de buschauffeur hier toen een rapport van maken, alle passagiers moesten een kaartje invullen met wat ze hadden gezien, en ondertussen kreeg de gewonde dakloze ruzie met een andere dakloze die vond dat ze misbruik van de situatie maakte en wel een erg grote mond had voor iemand die aan haar mond gewond was. Een van de daklozen gilde tegen ons 'Don't you think it's an act of terrorrism that she is giving me this abuse?!' Wij deden er resoluut het zwijgen toe. De gewonde vrouw twijfelde nog even of zij medische hulp zou vragen, aangezien zij het aanrukken van een ambulance niet zou kunnen betalen. Toch maar gedaan, dus wij moesten allemaal die bus uit en een andere oplossing zoeken om thuis te komen. God bless America!

Vrijdag, onze laatste dag, gingen Martijn en ik samen naar de San Diego Zoo. Het was echt een erg leuke dierentuin, ook al omdat overal tropische planten en bomen waren, en alle dieren gewoon in buitenhokken.

Flamingo's

Dit aapje zat er zo zielig bij, dat ik even een traantje weg moest pinken...

zoek de krokodil.

Er was tevens een nieuwe diersoort te bewonderen.


Naarmate het einde van ons verblijf naderde, klaarde het steeds meer op (natuurlijk!).