Happy New Year!

Met oud en nieuw zijn we dit jaar met z'n tweetjes naar Berlijn geweest. We waren er natuurlijk heel erg op tijd bij zoals altijd (not!), dus was het nog een heel gedoe om een betaalbare manier te vinden om er te komen, en te overnachten. Uiteindelijk pakte het nog beter uit dan we hadden kunnen wensen, want nadat we een kamer in een jeugdherberg hadden geboekt mailde Lars, een vriend uit Berlijn, dat hij er niet was met oud en nieuw en dat we dus wel in zijn appartement konden logeren! Het appartement van Lars is in een leuke buurt, vlakbij een metrostation en heeft hoge plafonds en houten vloeren, en het was er ook nog eens heerlijk warm en gezellig. We hebben het mede daardoor echt heel erg leuk gehad.

Met oud en nieuw hadden we fietsen gehuurd (dit leek 's middags een goed idee...) en tegen 22.30 togen we op de fiets naar de Brandenburger Tor, waar een heel groot straatfeest was. De hele avond hadden we thuis lekker gegeten, wijntje erbij, heel relaxed. Totdat we op de fiets zaten. Vanaf zonsondergang was heel Berlijn al bezig om vuurwerk af te steken, en om de 300 m. zat ook een winkel oid waar vuurwerk te koop was. Gevolg was dat het op straat leek alsof WO III was uitgebroken. Hierdoorheen fietsen was een ervaring apart. Kortgezegd vond ik het doodeng. Het enige voordeel was dat ik het niet koud had, omdat ik helemaal warm had van angst. Na een half uur fietsen kwamen we uit bij de Siegessaeule (de gouden engel) alwaar volgens Martijn het meeste vuurwerk te zien zou zijn. We gingen in de rij staan (dachten we) om het feestterrein op te komen. Na een hele tijd stilstaan en steeds meer dringende mensen achter ons, bleek dat je op dat moment niet daar het feestterrein op kon. Uiteindelijk konden we nog snel een goed plekje vinden voordat het vuurwerk en masse werd afgestoken! En dat was wel indrukwekkend. Het ging ook maar door, ongelooflijk hoeveel geld daaraan wordt uitgegeven! Na ongeveer drie kwartier was het meeste vuurwerk wel afgestoken en waren we ook redelijk verkleumd. Dus de fietsen weer opgezocht en naar huis gefietst. Ditmaal geen doodsangsten om het vuurwerk uitgestaan, want te druk met opletten of je niet door het glas reed. Of liever gezegd, je reed sowieso door het glas, maar probeerde de halve flessen en uitstekende flessenhalzen te ontwijken. Alle mogelijke flessen en glazen waren nl. kapotgegooid op stoep en fietspad, maar wonder boven wonder hebben de banden deze fietstocht glansrijk overleefd!


De volgende dag, 1 januari, gingen we naar een superleuke sauna in de Spree, Das Badeschiff (http://www.arena-berlin.de/badeschiff.aspx). Echt een aanrader voor als je in de wintermaanden een keer naar Berlijn gaat. Zoals je op het plaatje kan zien zijn er twee gedeeltes waar je kan rusten en in twee sauna's kan (met uitzicht over de rivier), en het laatste deel is een zwembad, vanwaar je ook een klein stukje buiten kan zwemmen. Het zwembad was het coolste onderdeel vonden wij. Als het gaat schemeren dan heb je zo mooi uitzicht, en toen begon het ook nog te sneeuwen... heel romantisch.


Na de heerlijke sauna-ervaring gingen we uit eten in het donker in Die Unsichtbar. Dit is een restaurant waar je in het complete donker je maaltijd verorbert terwijl je niet precies weet wat deze zal zijn... Je kan alleen van tevoren aangeven of je vegetarisch wilt eten, vlees, vis of gevogelte. De bediening is blind. Als je binnenkomt moet je eerst wachten in een verlichte lounge, waar je uit een van de vier heel vaag omschreven menu's kiest. Dan komt een blinde serveerster je ophalen en in polonaise ga je dan naar het donkere restaurant, waar je geen hand voor ogen kan zien. Zelfs geen bordje met 'nooduitgang' oid. Het eten in het donker was heel leuk. Het is opeens dan raar om met bestek te eten omdat je niet kan zien waar je moet richten met je vork. Bovendien wilden wij aan ons eten voelen om te raden wat het is. De vreemdste ervaring was dat we na een tijdje wel dachten dat we dingen konden zien terwijl dat echt niet kon, en ook dat toen we weer weg waren, we allebei een mentaal beeld van het restaurant hadden gevormd terwijl we dus niets hadden gezien.


De dag daarop sneeuwde het weer, best wel heftig nu. Vanuit Lars' appartement was het mooi te zien. Gelukkig hield het niet lang aan en konden we vroeg op pad naar de Reichstag. Hier was Martijn nl. nog nooit geweest.

Uitzicht vanaf Lars' app.

Bij de Reichstag moesten we een half uur wachten, maar OK, het had erger gekund. Wat wel een beetje jammer was, was dat door de sneeuw de ramen van de koepel waren bedekt met sneeuw. hierdoor kon je dus niets zien van het uitzicht, voor de meeste mensen de hoofdreden voor het bezoek.




Vervolgens brachten we al fietsend een bezoek aan het Stasimuseum, waar we ook allebei nog nooit geweest waren. Door de film 'Das Leben der Anderen' krijgen zulke dingen wel een andere dimensie. Het Stasi-complex was enorm. Nu zaten er in al die flats en gebouwen kleine bedrijfjes, maar 20 jaar geleden hoorde alles bij het Stasi-hoofdkantoor. Nu is alleen het hoofdgebouw nog in die sfeer (daar zit het museum in) en een bijgebouw is het archiefgebouw.

Het hoofdgebouw

Het archiefgebouw. Hier kunnen burgers uit de voormalige DDR hun dossier inzien, als dat nog behouden is gebleven tenminste, want toen de DDR viel hebben stasi-medewerkers hun uiterste best gedaan om zoveel mogelijk papierwerk te verscheuren. Er zijn nu nog steeds vrijwilligers bezig om uit die papierhoop dingen bij elkaar te zoeken.

In het hoofdgebouw was getracht de sfeer die het gebouw vroeger moet hebben uitgeademd, te behouden. Natuurlijk waren de meeste kantoren nu wel omgebouwd tot showrooms voor de onnoemelijke hoeveelheid aan 'bespiedingsattributen' en koffers met ingebouwde mitrailleurs etc. Het is niet te geloven hoeveel moeite de Stasi deed om burgers te bespieden, en je vraagt je af waarom. Een op de vijf burgers in de DDR was op een of andere manier verbonden aan de Stasi (werkte ervoor, of was informateur). Camera's werden in jassen, tassen, en gebruiksvoorwerpen (bv. een gieter!) verborgen. Het leukste vonden wij dat de kantine in originele staat behouden was, compleet met kopjes etc. en dat je daar nu iets te drinken kon kopen. Je waande je bijna 20 jaar terug in de tijd.

Daarna hoefden we alleen nog maar de fietsen terug naar het verhuurbedrijf te brengen en dan terug naar huis. We hadden tot drie keer toe gevraagd tot hoe laat ze open waren op 2 januari omdat ze bij al die fietsverhuren je paspoort willen innemen als garantie. Even schrikken dus toen we om 16.00 aan kwamen fietsen en de winkel dicht was en afgezet met tape! Gelukkig was het geen al te groot drama - er was brand geweest op het dak van het gebouw, stond op een briefje bij de deur, en als je je fiets wilde terugbrengen moest je zus en zo bellen. Al snel kwam de eigenaar aangesneld en kreeg Martijn zijn paspoort terug.